Ben ik al toe aan e-rijden?

Als journalist schrijf ik al jaren over elektrisch autorijden. Maar afgezien van een ritje met een Tesla door de binnenstad van Amsterdam -een uitdaging op zich- had ik amper zelf de sensatie van elektrisch rijden ervaren. Zei altijd dat ik pas toe was aan een EV als ik ‘zonder gedoe’ naar mijn vriendin in het Duitse Düsseldorf kon rijden. Toen Pon ons de nieuwe e-Golf met voldoende actieradius een paar dagen beschikbaar stelde, greep ik de kans dan ook aan om mijn ervaring flink op te krikken en mijn eerste echte EV-test zélf te ondergaan.

Voor mijn eerste ervaring bedacht ik wél een stevige test. ik wilde mijn vriendin in het Duitse Düsseldorf oppikken en vervolgens met haar via België in de Franse Ardennen een aantal huizen bekijken die te koop staan.  Ik geef toe, mijn voorbereiding voor de eerste etappe naar Düsseldorf was op zijn zachtst gezegd mager. Ik wilde weinig energie steken in wat voorwerk. De actieradius van de Golf is formeel 300 km, maar in de praktijk betekent dat concreet circa 220 kilometer. Dat moest echter voldoende zijn voor de rit van Leusden naar Düsseldorf, een trip van 170 kilometer.

Simpele logica

De stroomteller stond bij de start overigens op 270 km. Volgens mijn simpele logica had ik dus een marge van 100 kilometer. Die bleek nog voor de grensovergang bij ’s Heerenberg flink te slinken omdat ik normaal een nogal sportieve rijstijl hanteer. Als de verkeerssituatie het toelaat rijd ik de maximum snelheid of zelfs een paar kilometer er boven. Dat kost veel benzine, maar ook veel stroom. Die manier van rijden is met een elektrische auto dus niet te handhaven wil je niet om de haverklap een laadstekker in de auto willen steken. De marge van 100 slonk snel naar 50. Dankzij het ingenieuze  zogeheten regeneratiesysteem van de auto, bij VW heet ie ‘B’,  kun je die marge weer opschroeven in situaties waarin je slechts stapvoets  rijden kunt, zoals in files en bij veel verkeerslichten. De auto ontwikkelt stroom door sterker dan normaal af te remmen en geeft dat terug aan de auto. Later bleek dat perfect te werken in de drukke binnenstad van Düsseldorf. Ik maakte er een sport van om zo vaak als mogelijk flink af te remmen. Zonder een gevaar voor de omgeving te vormen. Dat resulteerde in het verbruik van 1 km stroom over een stuk van 6 kilometer. Alleen dat gegeven al maakte mijn vriendin, die dagelijks door Düsseldorf scheurt, enthousiast om een EV aan te schaffen.

Range anxiety? Of gevaar op de (Duitse) snelweg?

Voordat ik echter de stadsgrens van Düsseldorf bereikte was ik voor mijn doen al behoorlijk opgefokt. Om niet tussentijds te hoeven laden werd ik gedwongen mijn traditionele rijstijl voortdurend te beteugelen. Op delen van de A3 in Duitsland mag je zelf je snelheid bepalen. Dat betekent in mijn geval dat ik doorgaans 180 rijd en mijn reistijd flink weet te bekorten. Om niet al halverwege met een lege batterij aan de rand van de snelweg te belanden, reduceerde ik mijn snelheid tot even boven de 100 km/u. De range anxiety bezorgde mij een andere anxiety. Auto’s vlogen voorbij en zelfs met inhalen kon ik mijn voorliggers niet voorbij flitsen. 120 km was wel zo’n beetje het maximum.

Oplaadpuntenperikelen

Normaal gesproken vervloek ik in mijn eigen auto dit type weggebruiker. Nu was ik er, ongewild, zelf een. Schaamte voor mijn trage rijgedrag lag op de loer. Traag maar zuinig bereikte ik mijn doel in Düsseldorf. Ik had nog 53 km stroomvoorraad. We wilden direct verder want we hadden nog ruim 250 kilometer voor de boeg. De navigatie van de Golf gaf aan dat op de route na 51 km een oplaadpunt voorhanden zou kunnen zijn. Die marge was mij te gering, als onervaren EV-rijder. Liever volledig opladen en dan goed voorbereid op weg. In de directe omgeving bleken volgens de computer van de e-Golf verschillende oplaadpunten te staan. Wij erheen. Nummer 1 bleek van Stadtwerke Düsseldorf. Die kon ik met mijn pasje niet gebruiken. Nummer 2, in een parkeergarage, bleek eveneens van Stadtwerke.

Tijdgebrek

Mijn humeur had tijdens de rit naar Düsseldorf al een flinke klauw gekregen. De zoektocht naar bruikbare laadpunten maakte mijn stemming niet veel beter. Bovendien vernam ik ook nog eens dat snelladen ten minste 30 minuten vraagt. Als het meezit.  Dat had ik mij in al die jaren niet gerealiseerd. Ik geef toe: best naïef en onvoorbereid.  Als we al een laadplek zouden vinden, dan zouden we nog eens extra tijd kwijt zijn, bovenop de reistijd van drie uur. En pas tegen middennacht arriveren. We besloten de e-Golf in Düsseldorf te parkeren en een geleende cabrio te nemen. Ook leuk, de weersverwachting was goed.

Vroegtijdig einde?

Terug uit Frankrijk dacht ik even dat mijn EV-avontuur een vroegtijdig einde in Düsseldorf zou beleven. Ik kon geen geschikte laadplek vinden en ik kon in de parkeergarage niet opladen. Dacht ik. Totdat mijn vriendin een 30 meter lang verlengsnoer uit haar kelder toverde. Het vergde wat improvisatie en overwinning van schroom, want er werd wel een kabel door een complex gelegd en deuren moesten open blijven om de kabel niet af te knellen. Maar 14 uur later was de auto weer opgeladen.

Opladen met Eneco-pas

Hoewel grotendeels opgeladen wilde ik toch nog voordat ik terugreed naar Nederland zelf ervaren hoe het is om een auto bij een oplaadpunt op te laden. Die punten zouden er in Düsseldorf moeten zijn. Gewapend met de Eneco-pas die mij Pon mij ter beschikking stelde, reed ik naar het eerste adres dat ik via de app van New Motion kreeg aangereikt. De eerste bleek weer een oplaadpunt van Stadtwerke te zijn. De tweede was geïnstalleerd in een parkeergarage waar in niet in wilde en de derde was zelfs na vijf minuten rondrijden op de plek waar die zou moeten te staan, niet te vinden. De vierde bleek eindelijk bruikbaar. Hoewel de app aangaf dat ik voor de stroom zou moeten betalen, bleek die gratis. Een snellader bij Aldi. Opladen zou volgens de display ruim een half uur vergen. Ik was blij verrast dat na 25 minuten shoppen wij met een volledig opgeladen auto richting Nederland konden rijden.

Met de e-Golf is niets mis

Met de e-Golf zelf is niets mis. Hij stuurt lekker, heeft een leuke versnelling in huis en heeft een goede wegbalans. De brake zou mijn speeltje kunnen worden, dat vind ik een leuke uitdaging. Een nog grotere uitdaging vind ik het om mijn rijgedrag aan te passen. Ik weet niet of ik daar nu al aan toe ben. Ik wil graag snel van A naar B rijden, en dat mag sportief en stevig wanneer dat mogelijk is. Ik denk dat ik nog maar even wacht. De actieradius zal straks naar verwachting nog groter zijn en de laadtijd acceptabel voor een ongeduldig type als ik.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen